مختصری در مورد ایل عرب کتی تهران
مصدر : کتاب عشایر ورامین و وبلاگ ایلات و عشایر فارس

کتی‌ها طوایفی از قوم عرب ساکن تهران و توابع آن هستند که هنوز به زبان عربی تکلم می‌کنند، آنها از عربهای نجد عمان و یمامه عربستان هستند که در زمان خلفای بنی امیه و بنی‌عباس به منطقه فارس آمده و طبق عادت خود در چادرهای که به سیاه چادر مشهور بودند در طول زمستان و تابستان زندگی می‌کردند (رامز : البته این امر لازم به تحقیق بیشتر دارد چون غیر ممکن است مردمی 1400 سال کوچ نشین مانده باشند) و سپس در زمان ناصرالدین شاه از منطقه (مرودشت و پاسارگاد) فارس به مناطق اطراف تهران مثل ری، ورامین، گرمسار و دماوند منتقل شدند. احتمال دارد بعضی از تیره‌های این ایل از عرب‌هایی باشند که بعد از انتقال به خراسان از آنجا به ورامین و شهرهای مجاور آمده باشند.

علت کوچ آنها سیاسی (طغیان در برابر حکومت مرکزی و اختلافات درون ایلی) می‌باشد و دلیل انتقال به اطراف تهران جهت استفاده از آنها در ارتش نقل شده است(رامز : این مورد نیز احتیاج به تحقیق بیشتر دارد چون استفاده از نیروهای متخاصم در ارتش امری غیر منطقی بوده ، شاید بتوان گفت به عنوان متحد در ارتش از آنها استفاده می شده).
شغل بیشتر آنها دامداری بوده و به مرور توانستند صاحب گله و دام شوند و اکنون نیز اکثر آنها به دامداری و گله‌داری و ییلاق و قشلاق مشغولند.
کتی‌ها به ‌9 طایفه تقسیم می‌شوند که این طوایف شامل : صادقی، مومنی، شریفی، چاراهی (ساکن در ولی آباد)، بقرایی (ساکن در حصاربالا) آقاحسینی (ساکن در شعیب آباد) جعفری، قنبری (ساکن در خیرآباد) مزیدی (ساکن در رقلعه نو جامکاران) از آن جمله‌اند.


برای تصویر بزرگتر کلیک کنید

کتی ها در نزدیک به 30 روستای ورامین پراکنده‌اند ولی تجمع آنها بیشتر در روستاهای حصار بالا شوران، غیاث آباد، حیدر آباد، خیرآباد است. از بین طوایف عشایری در ورامین کتی‌ها کمتر به کشاورزی و زمین داری رغبت نشان داده‌اند اگر چه این طایفه در (میانبند) که بیشتر در اطراف دماوند گیلاوند و آبسرد است اراضی مرتعی را مالک شده‌اند ولی کمتر به کشاورزی پرداخته‌اند و همچنین کتی‌های که در روستای حصار بالا زندگی می‌‌کنند و اکثرا از تیره بقرایی می‌‌باشند و هنوز نیز به زبان عربی آمیخته به فارسی سخن می‌‌گویند و حدود 60 سال پیش از کوچ‌نشینی دست کشیده و روستانشین شده‌اند به طوری که بافت جمعیتی روستا (حصاربالا) را تغییر و ساکنین آنجا که اکثرا تاجیک و اردستانی بودند در اقلیت قرار گرفتند و از آن پس تاکنون فقط در اوایل گرم سال به ییلاق لار دماوند کوچ کرده و تا نیمه‌های شهریور در آنجا سکنا می‌‌گزینند و پس از جمع آوری فرآورده‌های دامی مجددا به روستا باز می‌‌گردند لازم به ذکر است با توجه به توسعه شهرنشینی و به وجود آمدن کارخانه‌ها بیشتر جوانان کتی ساکن شهرها و کار در کارخانه مشغول شدند و روز به روز از تعداد دامداران کاسته می‌‌شود.